داشتم متن گفتوگویی را برای روزنامه آماده میکردم؛ دلم اما هر جایی هست الا در متن گفتوگو. دلم هزار راه میرود این روزها. به تنبهای چیتی در امتداد نخلستانهای پر از بوی داغ خرما گرفته تا بوی زعم ماه

دنپاییاش را با خودش برد. همه تنش را با خودش برد. صدای مجید را با خودش برد. چشمهای گلنوش را با خودش برد. با خودش به آن سر حیات برد؟ با خودش به رگها و گوشت و استخوانش برد. با خودش برد به همان روزی ک